ΟΗΕ: Το τέλος του Τουρκολιβυκού; Έκτακτη ανάλυση
 |
| Πηγή: UN / Screenshot - Επεξεργασία: G. Papasimakis |
Του Γεώργιου Παπασημάκη
Όσοι παρακολουθούν συστηματικά τις γεωπολιτικές αναλύσεις αυτής της σελίδας γνωρίζουν πολύ καλά ένα πράγμα: στη διεθνή σκακιέρα δεν υπάρχουν συμπτώσεις. Υπάρχουν μόνο σχέδια, συσχετισμοί ισχύος και στιγμές όπου τα ψέματα τελειώνουν. Και αυτό ακριβώς που εκτυλίσσεται τις τελευταίες ώρες δεν είναι άλλη μία διπλωματική τυπικότητα της σειράς. Είναι η ώρα που η Ανατολική Μεσόγειος μπαίνει στην πιο κρίσιμη, ίσως και την πιο επικίνδυνη φάση της σύγχρονης ιστορίας της.
Την ώρα που η Ελλάδα κάθεται στην προεδρία του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, ο πρωθυπουργός έκανε το αυτονόητο αλλά επιβεβλημένο βήμα μπροστά στα μάτια ολόκληρης της διεθνούς κοινότητας: έβαλε στο στόχαστρο το παράνομο, ανυπόστατο και αυθαίρετο τουρκολιβυκό μνημόνιο.
Το ερώτημα όμως που οφείλουμε να θέσουμε με ψυχρή λογική και χωρίς αυταπάτες είναι ένα: Αρκούν οι δηλώσεις όταν στο παρασκήνιο η Άγκυρα στήνει τη δική της στρατιωτική τανάλια;
Το χτύπημα στη Νέα Υόρκη: Η γεωγραφία δεν παραχαράσσεται
Ας δούμε τα πράγματα με στρατηγικούς όρους. Η παρουσία της Ελλάδας στην ηγεσία του Συμβουλίου Ασφαλείας δεν είναι για δημόσιες σχέσεις. Είναι το ανώτατο θεσμικό βήμα στον πλανήτη. Και εκεί, η Αθήνα ξεκαθάρισε αυτό που το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) ορίζει ρητά: Η Ελλάδα και η Λιβύη έχουν αντικείμενες ακτές. Η Τουρκία και η Λιβύη ΔΕΝ έχουν.
Η περίφημη «διαγώνια οριοθέτηση» που επινόησε η Άγκυρα για να εξαφανίσει από τον χάρτη την Κρήτη, την Κάσο, την Κάρπαθο και τη Ρόδο, δεν αποτελεί απλώς νομικό έκτρωμα. Είναι επιθετική πράξη αναθεωρητισμού. Όταν η Ελλάδα καταγγέλλει επισήμως στον ΟΗΕ ότι τα κυριαρχικά δικαιώματα των νησιών μας δεν διαγράφονται με αυθαίρετες γραμμές σε έναν χάρτη, στέλνει ένα προληπτικό μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση: οποιαδήποτε απόπειρα δημιουργίας τετελεσμένων νότια της Κρήτης δεν θα μείνει αναπάντητη.
Η τουρκική παγίδα στη Λιβύη: Στρατιωτική ενοποίηση εναντίον όλων
Και ενώ η Αθήνα κινείται στο πεδίο του Διεθνούς Δικαίου, τι κάνει η Άγκυρα στο έδαφος; Οι πληροφορίες που έρχονται για προσπάθεια πλήρους στρατιωτικής ενοποίησης των φατριών της Λιβύης υπό τουρκική αιγίδα πρέπει να σημάνουν κόκκινο συναγερμό σε όλα τα επιτελεία.
Επί χρόνια η Λιβύη ήταν κομμένη στα δύο: η Τρίπολη στα δυτικά υπό τον έλεγχο της Τουρκίας και η Βεγγάζη στα ανατολικά υπό τον Χαφτάρ, ο οποίος διατηρούσε επαφές με το Κάιρο και την Αθήνα. Αν η Άγκυρα καταφέρει να λειτουργήσει ως ο de facto στρατιωτικός κηδεμόνας μιας ενιαίας λιβυκής δύναμης, τότε αλλάζουν τα πάντα:
Νομιμοποίηση του μνημονίου: Το παράνομο τουρκολιβυκό σύμφωνο θα κυρωθεί ενιαία και δεν θα αμφισβητείται πλέον εντός της Λιβύης.
Περικύκλωση της Αιγύπτου: Το Κάιρο βλέπει τα δυτικά του σύνορα να ελέγχονται στρατιωτικά από τουρκικά συμφέροντα.
Ναυτική απειλή νότια της Κρήτης: Η Τουρκία αποκτά μόνιμες βάσεις σε απόσταση αναπνοής από τα νότια θαλάσσια σύνορα του ελληνισμού.
Αυτό δεν συνιστά απειλή μόνο για την Ελλάδα και την Κύπρο. Είναι εφιάλτης για την Αίγυπτο και άμεση απειλή για κάθε κράτος του αραβικού κόσμου που αντιμάχεται τον νεοοθωμανικό επεκτατισμό.
Ο εκβιασμός στο Ισραήλ: Το αθέατο παρασκήνιο
Και πάμε τώρα στο κομμάτι που ελάχιστοι τολμούν να αγγίξουν. Τι συμβαίνει στο εσωτερικό του Ισραήλ; Ο στρατηγικός άξονας Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ είναι ο πυλώνας που κρατά μπλοκαρισμένη τη «Γαλάζια Πατρίδα» και διασφαλίζει τους ενεργειακούς διαδρόμους της Μεσογείου.
Την ίδια στιγμή όμως, ο Νετανιάχου δέχεται ασφυκτική πίεση και τα αραβικά κόμματα στην Κνεσέτ διεκδικούν ρόλο ρυθμιστή. Αν η πολιτική αστάθεια στην Ιερουσαλήμ οδηγήσει σε κυβερνητικούς συμβιβασμούς με παρατάξεις που διάκεινται φιλικά προς την Άγκυρα και τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, αντιλαμβάνεστε τι διακυβεύεται;
Ποια θα είναι η τύχη των κοινών ενεργειακών σχεδίων και των ηλεκτρικών διασυνδέσεων;
Πώς θα επηρεαστεί η στρατιωτική συνεργασία και η ανταλλαγή πληροφοριών με την Αθήνα;
Η Τουρκία επιχειρεί να εκμεταλλευτεί κάθε πολιτική ρωγμή στην περιοχή για να διασπάσει τα συμμαχικά μας ερείσματα.
Η ώρα της ευθύνης: Όχι άλλα λόγια
Μέσα σε αυτή την κινούμενη άμμο, η διπλωματική δραστηριότητα της Κύπρου και οι επαφές με τον μετριοπαθή αραβικό κόσμο δείχνουν τον δρόμο της σταθερότητας. Όμως η Ελλάδα οφείλει να καταλάβει ότι η εποχή της απλής διαχείρισης και των ευχολόγιων έχει περάσει ανεπιστρεπτί.
Η διεθνοποίηση του ζητήματος στον ΟΗΕ είναι ένα σωστό βήμα. Δεν αρκεί όμως. Όταν ο αντίπαλος σχεδιάζει στρατιωτική παρουσία στα νότια της Κρήτης, η απάντηση του ελληνικού κράτους πρέπει να είναι έμπρακτη, αποφασιστική και άμεση:
Άσκηση κυριαρχικών δικαιωμάτων: Επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια νότια και ανατολικά της Κρήτης.
Απόλυτη σύμπλευση με το Κάιρο: Ολοκλήρωση των θαλασσίων ζωνών ανατολικά του 28ου μεσημβρινού.
Μήνυμα ισχύος: Τα σύγχρονα όπλα και οι εξοπλισμοί που απέκτησε η πατρίδα μας με τις θυσίες του ελληνικού λαού υπάρχουν για να κατοχυρώνουν την εθνική κυριαρχία — όχι για να μένουν θεατές απέναντι σε τουρκικά τετελεσμένα.
Η ιστορία δεν συγχωρεί αυτούς που περιμένουν. Η Ελλάδα έχει το Δίκαιο, έχει τα επιχειρήματα, έχει και τα μέσα. Αυτό που απαιτείται τώρα είναι η αταλάντευτη εθνική βούληση.
(Δείτε ολόκληρη την αναλυτική τοποθέτηση και τα στοιχεία του ρεπορτάζ στο σχετικό βίντεο στο κανάλι)
Σχόλια